نازك الملائكه در 23 آگوست 1923 ميلادي در خانواده‌اي متموّل در بغداد متولد شد. نازك تحصيلات خود را در بغداد به پايان رساند و در سال 1939 در رشته‌ي زبان و ادبيات عربي از دانشسراي عالي بغداد فارغ‌التحصيل شد. او از همان كودكي گرايش شديدي به ادبيات و شعر داشت.
اولين شعرش كه آن را پيش از هفت‌سالگي سرود ، شعري عاميانه بود. در ده‌سالگي نيز اولين قصيده‌ي فصيح خود را به رشته نظم کشيد. نازك در دانشسراي عالي به مناسبت‌هاي مختلف اشعار خود را مي‌خواند و آن‌ها را در مجلات مختلف عراق به چاپ مي‌رساند.  البته هيچ‌كدام از اين اشعار در ديوان‌هاي او نيامده است. زمــاني كه در دانشـگاه تحصـيل مي‌كرد، در سال 1947 اولين ديوان شعر او با نام عاشقة الليل چاپ شد. در همين ايام بود که نازک نخستين گام بزرگ خويش را در نوگرايي برداشت و با قصيده‌ي الکوليرا، انقلابي در دنياي شعر عربي پديد آورد و در اين قصيده، قواعد عروضي را ناديده گرفت. در سال 1949 دومين ديوان شعرش با نام شظايا و رماد را منتشر كرد، كه در مقدمه‌ي آن، بحث مفصّلي درباره‌ي نظريه‌ي عروضي جديدش ارايه كرد و شاعران را رسماً به شعر نو فراخواند. نازك هم‌زمان با تحصيل در دانشسرا و دانشگاه، به يادگيري موسيقي و تئاتر نيز اهتمام ورزيد. او با اين‌كه در رشته‌ي ادبيات عربي تحصيل مي‌كرد، به زبان انگليسي علاقه‌ي فراوان داشت. آشنايي با زبان انگليسي به او كمك كرد تا بتواند اشعار شاعران انگليسي را مطالعه كند و با آن‌ها بيش‌تر مأنوس شود. شعر نو محصول آشنايي وي با آثار شاعران انگليسي‌زبان است. عشق و علاقه‌ي نازك به ادبيات، او را بر آن داشت تا به يادگيري زبان فرانسه نيز روي آورد.

در سال 1957 سومين ديوان او با نام قراره الموجه به چاپ رسيد. اولين كتاب نازك در زمينه‌ي نقد با نام قضايا الشعر المعاصر با مقدمه‌ي همسرش در سال 1962 به چاپ رسيد. در سال 1964 نازك و همسرش - دکتر عبدالهادي محبوبه - براي تأسيس دانشگاه بصره به آن‌جا رفتند. اقامت آن‌ها در بصره چهار سال به طول انجاميد و در اين مدت، همسرش رييس دانشگاه بصره بود. با بركناري محبوبه از سمت رياست دانشگاه بصره، آن‌ها راهي كويت شدند و در دانشگاه‌هاي آن‌جا به تدريس پرداختند. نازك در سال 1990 بعد از حمله‌ي عراق به كويت، مجبور شد به عراق بازگردد. پس از آن مدتي را در آمريكا به سر برد و تا چندي پيش كه از دنيا رفت، با تنها فرزندش در مصر زندگي مي‌كرد.